"Sevdiyin içində çəkdiklərini,
Bilmirsə, mən bilən bilmək istəmir,
Nə yollar dağılıb, nə körpü yanıb.
Gəlmirsə, deməli, gəlmək istəmir."

Herkesin gözü dışardadır; ben gözümü içime çevirir, içime diker, içimde gezdiririm. Herkes önüne bakar, ben içime bakarım: benim işim gücüm kendimledir.

"Biriyle ilgili her şeyi öğrenme isteği ortadan kalktıktan çok sonra, o kişiyle ilgili her şeyi biliyor olmak korkunç bir şeydi."

Yaşayan birini özlemek en zor ve en kötü şey. Ölen birini özlemek bir kabullenişi de getiriyor beraberinde. O artık yok biliyorsun. Özlem tek başına var. Onu bir daha görmeyeceğini bilerek özlüyorsun. Beklentin yok. Ama yaşayan birini özlemek katlanılmaz. Öyle biri var ve şartlar uygun olsaydı bu özlem dinebilir. Gidebilirsin gidemiyorsun. Aramak istiyorsun arayamıyorsun. O var ama o yok. Katlanılmaz bir acı çektiriyor insana. Özleyecek kadar sevdiğin biri yaşıyorsa, özleyeceğin kadar uzağında olmamalı. Aksi çok zoruna gidiyor insanın.

Zaman her şeyi devasa ve acımasız bir silgi gibi silebilir mi? Aslında muhteşem bir şey. İstemediğimiz şeyleri hemen unutsak ve ara ara artık bize fazla gelen anıları hafızamızdan silebilsek, iyi olmaz mıydı?